R & B op wereldreis

Robin & Bianca op wereldreis 2016 - 2017

These Boots Are Made for Walking

Thuis zijn we niet van die types van ‘De paden op, de lanen in’. Ieder jaar in de herfst nemen we ons voor om vaker naar het bos te gaan omdat de kleuren dan zo mooi zijn. Meestal blijft het slechts bij voornemens. Maar sinds we voet op Nieuw-Zeelandse bodem gezet hebben, draait de stappenteller op mijn mobiel overuren. We weten niet wat het is.. Het hangt vast in die gezonde buitenlucht die we hier opsnuiven!

Na eerst wat dagen acclimatiseren op Banks Peninsula, reizen we richting de Alpen. Het is koud en nat als we aankomen. De volgende ochtend zijn de wolken als sneeuw voor de zon verdwenen en is de lucht strakblauw. Prima weertje om de Hooker Valley Track te lopen die door de gelijknamige vallei loopt. Onderweg steken we 3 hangbruggen over terwijl we langs gletsjers en rivieren met het helderste water lopen. Na anderhalf uur staan we aan de rand van een meer oog in oog met de Hooker Gletsjer en daarachter de hoogste berg van Nieuw-Zeeland: Mount Cook. In het meer drijven ijsschotsen. Als we teruglopen schijnt de zon genadeloos fel in onze nek.. Oeps, vergeten in te smeren en dat voelen we de volgende dagen. De volgende keer toch maar even insmeren voor alle zekerheid..

Maar de volgende keer kan de zonnebrand in de tas blijven want het is druilerig weer als we van de Alpen naar de Catlins in het Zuidoosten rijden. In dit dunbevolkte kustgebied wisselen landbouwgrond en bossen elkaar af. We stuiten op een kudde koeien die de weg blokkeren. We kijken rond of er iemand bezig is om ze op te drijven en wachten. Ineens staat de eigenaar naast ons. Hij zegt dat ze vanzelf wel aan de kant springen als we er maar hard genoeg op inrijden.. Sommigen zien er van dichtbij best wel groot uit en lijken zich weinig van ons aan te trekken. Uiteindelijk wijkt de kudde steeds verder uiteen en kunnen we doorrijden op weg naar de mooie watervallen die hier liggen. Deze liggen diep verstopt in de bossen en steeds moeten we een stuk lopen voordat we ze zien liggen.

Langs de ruige Zuidkust koersen we verder richting het Westen en daar aangekomen settelen we ons voor een aantal dagen in Te Anau. Dit is de uitvalsbasis om het ondoordringbare en bergachtige Fiordland te bezoeken. Allereerst lopen we een deel van de meerdaagse Keplertrack. Dit pad loopt door oerbossen en overal waar we kijken zien we mos en varens om ons heen. Even waan ik me in een sprookjesbos en ieder moment verwacht ik elfjes te zien.. Maar het is mijn fantasie die op hol slaat en alleen een handjevol andere lopers kruisen ons pad. De volgende dag beklimmen we Key Summit. Het is een pittig en steil klimmetje en al snel neemt de begroeiing af en lopen we door subalpien landschap. Maar eenmaal aangekomen op Key Summit, genieten we van het schitterende uitzicht om ons heen.

En dan hop naar de Noordkust van het Zuidereiland waar Abel Tasman National Park op ons wacht. Kalkstenen kliffen, regenwoud tot aan de goudgekleurde stranden en dat aan een azuurblauwe zee. Dat klinkt als muziek in onze oren! We rijden naar de Noordelijke ingang van het park waar we een stuk langs de kust lopen. Vanwege het getij nemen we een behoorlijk steile omweg door het bos. Terug hebben we geen trek meer in deze klim en besluiten we om langs de kust te blijven lopen. Het water is inmiddels wat teruggetrokken, maar we kunnen nog niet overal lopen en moeten hier en daar wat klimmen en klauteren over de rotsen. En dat maakt dit een hele leuke trip!

Tot zover de natuurpracht op het Zuidereiland. Inmiddels zijn we gestrand in New Plymouth op het Noordereiland. Dit is zo’n beetje de enige hoek waar het aardig weer is. Maar niet getreurd, ook hier is het opnieuw prachtig; zwart lavastrand aan een ruige kust die bekend staat als een van de beste surfspots van het land. En ook hier kunnen de wandelschoenen aan om de  mooi aangelegde Coastal Walkway te lopen die hier langs de kust loopt. Het had slechter gekund!

6 reacties

  1. Weer heerlijk om te lezen en de foto’s zijn weer super.
    We weten 1 ding zeker: Jullie gaan dit jaar de vierdaagse lopen.
    Die is medio juli en dan zijn jullie weer thuis.
    Zullen we jullie vast opgeven ?

    • Robin & Bianca

      18 februari 2017 at 19:48

      Dank voor het aanbod, maar juli komt net iets te vroeg voor ons. We zijn dan nog aan het bijkomen van deze vermoeiende reis!

  2. Wat geweldig om te lezen Bianca en wat een prachtige foto’s heb je weer gemaakt robin, super.
    Het is daar wel heel erg mooi om te lopen, te kijken en te genieten.
    En dan vallen de afstanden denk ik van zelf wel mee als er zoveel te zien valt, en ben het met Hans en Lia eens jullie kunnen nu wel door gaan voor die vierdaagse.
    op naar de volgende indrukken die jullie op gaan doen wij genieten lekker mee, xx
    veel liefs van ons mama en Frans

    • Robin & Bianca

      18 februari 2017 at 20:00

      Het is hier zeker mooi en de afstanden vallen erg mee. We hoeven niet hele dagen te rijden om bij de volgende plek aan te komen. Het reizen nu met de camper is ook anders dan toen met de auto. We blijven nu wat vaker ergens staan om van daaruit wat te doen. Toen waren we meer met de auto op pad en aan het rijden. Liefs terug van ons

  3. Prachtig verhaal en even zo prachtige foto’s.
    Wat een wandelingen maken jullie zeg! Zijn de schoenen nog niet versleten?
    Lees ook dat jullie over 3 hangbruggen liepen. Lijkt mij eng of vergis ik me.

    Liefs Elly.

  4. Hi Robin en Bianca,
    Vandaag eindelijk weer eens tijd gemaakt om jullie blog te lezen. Wat een geweldige reis zeg en wat een prachtige foto’s!
    Het schiet al aardig op, maar jullie hebben gewoon nog 3 maanden te gaan.
    Geniet nog lekker met elkaar!

    groet, Petra

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

© 2024 R & B op wereldreis

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑